Verhalen uit de skigebieden

Deze pistes vertellen verhalen

Oplettende skiërs zullen de merkwaardige, soms zelfs grappige namen van pistes en liften zeker niet zijn ontgaan. Ze laten ons glimlachen en verbazen ons soms.

In de skigebieden van het Zillertal doen in totaal 546 kilometers aan piste de harten van wintersporters sneller kloppen – onderverdeeld in de moeilijkheidsgraden blauw (gemakkelijk), rood (gemiddeld) en zwart (moeilijk). De meeste pistes hebben een pragmatische naam en zijn dienovereenkomstig genummerd. Iedereen die ooit aandachtig heeft geluisterd naar de persoon die naast hem of haar zit in een stoeltjeslift of kabelbaan, zal bekend zijn met dergelijke of vergelijkbare dialogen: “Eerst gaan we de rode zeven af, later zien we elkaar op de kruising van de blauwe vijf en de zwarte acht.” 

Maar zo nu en dan is het de moeite waard om aandachtiger te luisteren, want achter sommige ongebruikelijke pistenamen schuilen interessante en grappige verhalen. Soms vormen het Zillertaler dialect en oude namen van velden de basis voor de naamgeving. Op andere plaatsen is de naam een verwijzing naar het bewijs van moed of de technische uitdaging die voor je ligt. Op de volgende pagina’s gaan we op zoek naar aanwijzingen!

“Uit de schatkamer:
veldnamen, verhalen
en dialect.”

Bij de Wilde Krimml en in het Teufeltal

We bevinden ons in het midden van de Zillertal Arena. De grootte en veelzijdigheid van het skigebied zijn echt fascinerend. “Is het niet mooi hier?”, de man tegenover me lijkt gedachten te kunnen lezen. We zitten in de nieuwe 10-persoons gondellift ‘Wilde Krimml’, die ons comfortabel van Zell am Ziller naar Gerlos brengt. Hij beschouwt de hoofdknik en de stralende ogen als goedkeuring en vertelt: “De bergweiden hierboven behoren tot de oudste van Tirol. Innerertens – zo worden ze genoemd en ze hebben hun naam lang geleden van de Kelten gekregen.” Mijn nieuwsgierigheid is gewekt, want hier zit iemand die vast weet waarom deze gondellift Wilde Krimml heet. “Dat is heel gemakkelijk te beantwoorden. Daarbeneden ligt het Krummbachtal. Krimml betekent zoiets als krom en omdat de beek zich op zo’n wilde en kromme manier een weg uit het dal baant, is de naam ontstaan: Wilde Krimml”, legt de vriendelijke man uit. Hij heet trouwens David Kammerlander en werkt al meer dan 30 jaar bij de Zillertal Arena.

Later in het gesprek onthult hij nog een boeiend feit: “Na de Wilde Krimml volgt het Teufeltal met zijn ontoegankelijke, ruige en kronkelende kloof. Op zo’n plek kan alleen de duivel wonen – vertellen de lokale bewoners. Hoe dan ook, aan het einde van het dal ligt de nieuwe Teufeltalbahn, een 8-persoons stoeltjeslift met weerbestendige kappen en stoelverwarming, die de moderne verbinding van Zell naar Gerlos perfect afrondt.

In de naam van de winnaar 

Het skigebied Hochzillertal-Kaltenbach staat wijd en zijd bekend om zijn verfijnde culinaire aanbod. Maar er is nog een beroemdheid in de regio aan wie een hele piste is gewijd – de besneeuwde dalafdaling naar Kaltenbach. Je weet waarschijnlijk al over wie we het hebben: een zeer getalenteerde skiër die buitengewoon succesvol was door zijn wilskracht. We hebben het over niemand minder dan de Olympisch kampioen, drievoudig wereldkampioen, tweevoudig winnaar van de wereldbeker en gouden medaillewinnaar in 29 wereldbekerwedstrijden – Stephan Eberharter. 

De beroemde wedstrijdskiër groeide op in Stumm, in het skigebied Hochzillertal. Hoewel hij al lang niet meer meedoet aan wereldbekerwedstrijden, kun je hem met een beetje geluk nog steeds vinden op de acht kilometer lange Stephan Eberharter Goldpiste.

Durf naar beneden te gaan

Toegegeven, als je over de zwarte pistes naar beneden wilt flitsen, heb je een beetje moed en vaardigheid nodig. En dus is de klinkende pistenaam ‘Obitraudi’ een passende naam voor de sportieve, uitdagende piste nummer vier in het skigebied Hochfügen. Nu vraag je je misschien af wat ‘Obitraudi’ eigenlijk betekent? Het staat voor de beroemde eerste indruk als je aan het begin van een zwarte piste staat. Want daar realiseer je je al snel dat je eerst naar beneden moet durven gaan. In het Zillertaler dialect heet dat ‘obi trauen’. ‘Obi trau di’ betekent zoiets als ‘durf naar beneden te gaan’. Je wordt in ieder geval beloond met een fantastisch uitzicht op de besneeuwde Zillertaler Alpen. 

Zwarte actie op de Penken

Een flinke dosis adrenaline komt ook vrij in het skigebied Mayrhofen. Daar liggen diverse zwarte pistes, waarop je je skivaardigheden kunt testen. Vooral, en dat kan bijna niemand missen – de legendarische Harakiri-afdaling. Met een stijgingspercentage van 78 procent is dit de steilste piste van Oostenrijk. Hij geldt als de ultieme test van moed, waarvoor je zeker over het nodige talent moet beschikken. Anders kun je wel eens sneller naar beneden gaan dan de bedoeling was.

Om in te skiën en je eigen vaardigheden goed in te kunnen schatten, raden we daarom twee andere zwarte pistes in het skigebied aan, die iets minder steil zijn dan de Harakiri-piste, maar niet onderschat mogen worden. Want ook daar geldt: de naam dekt de lading.

Behoorlijk snel gaat het over de BlackAttack, de zwarte piste 16, bij de skilift Möslbahn. Als bijzonder hoogtepunt kun je hier je eigen bochten op video analyseren op het SkiMovie-parcours en je tijd van start tot finish meten. Keer op keer probeert men hier de eigen beste prestatie te verbeteren en zichzelf te verslaan. De Devil’s Run, skipiste nummer twaalf, loopt onder de Schneekarlift door en vereist zowel bovenbeenspieren als concentratie. De steile helling lijkt op een ritje met de duivel. Wie deze helling de baas is, is klaar voor de Harakiri.

Om je haxen te breken

Voor veel mensen is skiën synoniem aan plezier en ontspanning. Dit geldt vooral wanneer je heerlijk vrij kunt freeriden. De skiroute 13a op de Hintertuxer Gletsjer, waarvan de top op 3.250 meter hoogte ligt, is een echte insidertip. Een feit dat een hoge sneeuwzekerheid garandeert. Of het nu november of april is – freeriders kunnen zes maanden per jaar genieten van poedersneeuw, firn en bevroren sneeuw. Bij warmere temperaturen kan de witte pracht echter ook papperig worden. Als dit gebeurt, moeten wintersporters voorzichtig zijn. Want bij papperige sneeuw, kun je je haxen, je benen dus, breken. Vandaar de toepasselijke naam voor skiroute 13a: Haxenbrecher.

Over katten, lammetjes en hazen

Voordat het beeld van pistes en hun namen te spectaculair wordt, keren we terug in de realiteit, want de meeste namen zijn gebaseerd op hun locatie, dat wil zeggen op de namen van alpenweiden en velden. Toch klinken zelfs deze namen soms grappig. En zo vertellen kroniekschrijvers, boswachters en boeren de oorsprong van de namen Katzenmoos, Lämmerbichl en Hasenmulde in de skigebieden Eggalm, Rastkogel en Finkenberg. Onder voorbehoud’ zeggen ze nog, want alleen hun voor-voor-voorouders kennen de ware redenen van de namen: “Waar de Katzenmooslift loopt, is het erg mossig. Door de vochtigheid zijn veel muizen daar een gemakkelijke prooi voor katten. Op de Lämmerbichl lopen in de zomermaanden de lammeren van de schapenboeren. De hoge dichtheid van gespotte wilde hazen gaf de Hasenmulde zijn naam.”

Foto's: Tom Klocker, Malin, Max Draeger en Tekst: Barbara Schneeberger
Zillertal Magazine Jaargang 02

Nog meer verhalen uit het Zillertal

Der perfekte Begleiter für deinen Urlaub: Im Sommer und im Winter